Bunun nedeni tarihsel bir alışkanlık. Bal tuzakları uzun yıllar boyunca siyasetçiler, ordu mensupları ve ulusal istihbarat çevreleriyle ilişkilendirildi. Yani ruhsat sahibi, casuslara ve saldırganlara karşı yaklaşım beklemeye eğitilmiş iş gücüne sahip kişilerle. Brown'a göre ise günümüzde en değerli sırların önemli bir kısmı çip, model ve altyapı geliştiren şirketlerin içinde yer alıyor ve casuslar artık tam olarak bunu istiyor.
CEO, casus için neden en kısa yol?
Brown, bir casusun "CEO'nun dokunabildiği her şeye ihtiyaç duyduğunu" vurguluyor: Yol haritası, ihracat kararları, müşteri listesi ve teknolojinin kimlere verileceği. Uzman, CEO'nun bu bilgilere giden "en kısa yol" olduğunu söylüyor. Huang'a yönelik iddialar da tam olarak bu kalıbın içine oturuyor. Jensen Huang, Singapur merkezli bir neobulut şirketinin eski yöneticisi Alice Huang ile yaşadığı iddia edilen ilişki nedeniyle bal tuzağına kurban gitmekle suçlanıyor. Alice Huang, Çin casusu olmakla ve milyarlarca dolar değerinde kısıtlanmış Nvidia çipini Çin'e kaçak yollardan sokmakla itham ediliyor.İddialar ortaya çıktıktan sonra internette "sıradaki hangi teknoloji CEO'su olacak" sorusuna dair şakalar yayıldı. Ancak uzmanlar, riskin yalnızca CEO'lara ve kuruculara özgü olmadığına dikkat çekiyor. Wall Street Journal'ın haberine göre OpenAI, çalışanlarını şirket sırları peşinde olan ve onlara yakınlaşmaya çalışan dışarıdakiler konusunda uyarmaya başladı. Yönetim kurulu üyelerinden yönetici asistanlarına kadar hassas bilgilere erişimi olan herkes bir bal tuzağının hedefi olabiliyor.
Aşk değil dostluk: En eski bal tuzağı yöntemi
Sürpriz bir gerçeği belirten Brown, saldırganların genellikle aşıklar olmadığını, dostluğun aslında bilinen en eski bal tuzağı şeması olduğunu söylüyor. Tuzaklar hedeflerine yatırımcı, müşteri, işe alım uzmanı ya da danışmanlık şirketi kimliğiyle de ulaşıyor. Talepleri kağıt üzerinde meşru görünüyor ve hedefin aşık olmasına gerek kalmıyor. Brown bunu şöyle özetliyor: "Rahat konuştuğunu hissettirmen yeterli. Kimse bakmadığı için bu ilişkiler daha uzun sürüyor."KnowBe4'ün suç bilimci ve baş sahtekârlık stratejisti Perry Carpenter ise durumu bir soruyla gözler önüne seriyor: "Güvenlik duvarını aşmak için uğraşırken, kapıları açabilecek, kararları etkileyebilecek ya da kimse sorgulamak istemeyecek taleplerde bulunabilecek kişiye yaklaşmak varken neden yorulasın ki?"
Yapay zekâ, bal tuzaklarını daha kolay ve ucuz hale getirdi
Kaynağın belirttiği çarpıcı bir ironi de şu: İnsan hayatının büyük bölümünü otomatikleştirmeye ve dijitalleştirmeye çalışan teknoloji kurucuları, başkalarının anlaşılma ihtiyacını sömüren bir kişi olarak tanımlanan, sektörün en eski açığına hâlâ açık. Carpenter, hedefin ele geçirildiğini fark ettiğinde tehdidin tırmanabildiğini ekliyor: Bu noktada saldırgan elinde bir şantaj aracı bulmuş oluyor.Bir başka ironi ise yapay zekânın kendisi. Bu tür operasyonların planlanması eskiden aylar ya da yıllar süren araştırma, bir kimlik inşa etme, hedefi tanıma ve planı uygulama gerektiriyordu. Günümüzde ise hedefi araştırmak, sahte sosyal medya profilleri, sahte geçmişler, hatta sahte sesli aramalar oluşturmak için yapay zekâ kullanmak kolay. Carpenter, "Yapay zekâ, uydurma bir hikâyenin tamamını ayakta tutmaya yardımcı olabilir. Teknoloji sahneyi kuruyor ama aldatma sonuçta insan ilişkileri üzerinden yürüyor" diyor.
Brown, yapay zekâ sektörünün "kültürü yetişmeden ulusal güvenlik sektörüne dönüştüğünü" söylüyor ve bir uyarıda bulunuyor: "Bal tuzağına girmiş olmanın bir parçası da bunu bilmemektir. Manipüle ediliyormuş gibi hissettirmez. Gerçek, hatta şanslı hissettirir."
Hedef olduğunuzu gösteren sinyaller
Carpenter, ilk adım olarak olağandışı örüntüleri fark etmeyi öneriyor. Örneğin "biraz fazla sık yaşanan tesadüfi karşılaşmalar" dikkat çeken bir işaret. Bariz belirtiler de var: İş ve iş arkadaşlarıyla ilgili ısrarlı merak, buluşmaların gizli tutulması talebi, tanışmalara veya bilgilere erişim için baskı yapılması. Daha büyük kırmızı bayraklar ise kişinin taleplerinin büyümeye başlaması, yani sizin normalde rahatsızlık duyacağınız sınırları zorlaması.Brown, basit bir iç denetim öneriyor: "Yarın işini kaybetsen bu kişi yine etrafında olur muydu?" Duyguların bir kararı ne zaman etkilediğini anlamaya çalışmak da işe yarıyor.
Şirketler ve kurucular ne yapmalı?
Carpenter, kişisel hayat ile profesyonel hayat arasında net bir sınır çizilmesini öneriyor. Şirket içinde ise "yönetici ayrıcalıklılığının" ortadan kaldırılmasını savunuyor; yani kuralların şirketteki güçlüler için geçerli olmadığı düşüncesinin. Brown da şirket kültürünün rolüne işaret ediyor ve şunu soruyor: Çalışanlar endişelerini dile getirmek, olağandışı talepleri sorgulamak ve olası tehditleri üst makamlara bildirmek konusunda rahat hissediyor mu?Carpenter'a göre "en tehlikeli güvenlik kültürlerinden biri, kimsenin CEO'yu sorgulamaya cesaret edemediği kültür." Brown ise dengeyi şöyle kuruyor: "Kurucuların risk alması ve iş fırsatlarını keşfetmesi gerekiyor. Paranoya işe yaramaz. Hedef olduğunun farkına varmak ise işe yarar."

Webmaster
Webmaster
Webmaster
Yorumlar (0)
Yorum yapmak için giriş yapmalısınız.